Tweeling op de schoolfoto

tweeling foto samenOp de schoolfoto gaan is toch wel een soort dingetje vind ik . Je kind is weer een jaartje ouder, heeft weer allerlei nieuwe dingen geleerd en verschillende fases doorlopen en dan worden al die nieuwe wijsheden vastgelegd op de gevoelige plaat. Het is mooi om te zien hoe ze gegroeid zijn, hoe een schuchter, rustig ventje ineens veel zelfverzekerder op de foto staat en zelfs een prachtige glimlach laat zien. De haren zijn gegroeid, er ontbreken opeens tanden en de blik in de ogen is veranderd.

Je hebt kinderen die het heerlijk vinden om op de foto te gaan. Die vragen bijna letterlijk of ze op de foto gezet mogen worden, zetten hun grootste foto glimlach op en krijgen er geen genoeg van. Onze kinderen denken daar heel anders over. Alhoewel ik zelf, en velen met mij, vind dat ze echt super leuk zijn en ook super op foto’s kunnen staan. En dat woordje kunnen is nou net waar het om gaat. Want het gaat ergens fout bij het kunnen en het willen. En als ons drietal iets niet wil, dan bereiken we met nogmaals vragen of dwingen helemaal niets. Dan gebeurt het namelijk gewoon niet.

quint foto

Vorig jaar mochten Yuna en Quint samen met Xavi op de schoolfoto. Ik had ze meegenomen naar school en in de speelzaal werd eerst Xavi alleen op de foto gezet en vervolgens mochten zij er bij komen zitten. Maar dat was eng, niet leuk en waar was mama nou?! Ik moest er bij komen, werd weer weggestuurd en de fotografe gaf het eigenlijk al een beetje op. Toch werd er nog 1 foto gemaakt, die later nog best heel erg mooi bleek.

De volgende dag mocht de tweeling bij het kinderdagverblijf op de foto, zowel met de groep als ook alleen. Vertrouwd terrein zou je denken, bekende leidsters om hun heen en ik mocht er ook bij zijn. Het wachten in het halletje ging goed, maar op het moment dat ze geroepen werden ging het mis. Huilen, wegduiken, niet willen kijken, niet op de tafel willen zetten, noem maar op. De fotograaf probeerde van alles, gekke bekke trekken, grapjes maken en yuna fotode leidsters namen ze even mee naar het keukentje voor een koekje dus het leek nog even goed te komen. Maar zodra de camera weer in beeld kwam , verschenen de tranen weer. Dus wij werden naar huis gestuurd, zonder foto, de enige kinderen van het hele kinderdagverblijf die niet gefotografeerd kon worden. Met twee bl
ije, vrolijke en mooi glimlachende kinderen liep ik van het kinderdagverblijf naar de auto, want ja nu kon het natuurlijk wel. Een beetje teleurgesteld was ik wel hor, al weet ik dat je dit niet af kunt dwingen bij kinderen, maar ja, ze kunnen zo leuk of foto’s staan !

 

Dit jaar wist ik niet wat ik kon verwachten bij de schoolfoto, maar ik zette de verwachting laag in dan zou het alleen maar meevallen. Mijn ouders pasten die dag op en namen ze mee naar Xavi’s school en daar was de fotografe resoluut, iedereen de kamer uit en zij zou het wel doen. En dat deed ze inderdaad, de kinderen lachten om de muis die ze in haar handen had en het resultaat ?? Allemaal prachtige foto’s van drie prachtige, glimlachende kinderen! En hierdoor een super trotse papa en mama!


schoolfoto

 

Getagd met , , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*