Tweeling apart of samen slapen ?

tweelingwieg samen slapenWat is dat toch lastig, je tweeling uit elkaar halen! Het is iets onnatuurlijks, ze zijn zo lang samen in je buik geweest, kennen elkaars geluidjes, ademhaling en geur en dan opeens besluit je toch dat het beter is om ze niet meer samen te laten slapen. Toen ze net geboren waren, was ik zo ontzettend blij dat ik ze samen in hun tweelingwieg kon laten slapen. Wat lagen ze er schattig bij en wat sliepen ze toch heerlijk, lekker veilig dicht bij elkaar. De overstap naar hun eigen ledikantjes in hun eigen kamertje was echt al een soort van afscheid nemen, een nieuwe fase brak aan.

Er moest gewend worden aan andere geluiden, aan een andere kamer en ook aan andere bedjes. Maar gelukkig ging dat steeds beter en hoewel het niet de beste slapers waren en nog niet steeds niet echt zijn, hadden we het eindelijk het gevoel dat het de goede kant op ging. Niet meer iedere avond toch nog lang bezig om ze in slaap te krijgen en ook niet meer iedere ochtend om vijf uur wakker, want ach, slapen is toch echt iets alleen voor babys!?tweeling in ledikant tweeling in ledikant

Met energie voor tien werd de middagslaap al snel ingeruild voor lekker ’s middags spelen en druk doen, alhoewel ik echt nog vaak pogingen deed om ze er even in te leggen. Al was het dan niet voor henzelf, ik kon deze luttele minuten / half uurtjes van rust ontzettend goed gebruiken! Als een soort roadrunner vloog ik dan nog even door het huis, er werd speelgoed geruimd, een was aangezet, nog eentje tussendoor opgehangen, beneden even gezogen en de vaatwasser uitgeruimd… en dan werden ze na uiterlijk drie kwartier toch wel ongeduldig en werd er geroepen. En als ik dan niet snel kwam, werd er nog harder geroepen of gehuild en als ik zelfs dan nog dacht even iets langer op de wc te blijven, dan klommen ze toch gewoon uit bed!

Opeens werden de avonden ook niet meer zo makkelijk. Voorheen konden ze in bed leggen na het boekje lezen en dan vielen ze niet al te lang daarna in slaap. Maar Yuna bleek in bed nog wat langer door te stuiteren en wist ook Quint lekker wakker te houden. En dus werd er gelachen, liedjes gezongen (ik denk ongeveer een dubbel cd aan bekende kinderliedjes) en heel veel kabaal gemaakt.

Regelmatig gingen we omhoog om er iets van te zeggen, ze te waarschuwen of om even flink boos te worden. Totaal onder de indruk……..tenminste, dat zou je denken, maar zodra je de deur achter je dicht trok begon het lachen en spelen weer. Soms ging dit door tot een uurtje of tien, half elf. Terwijl ze al om half acht, acht uur in bed lagen. Na 2 maanden waren we er totaal klaar mee, wij hadden geen avond meer voor ons zelf en Yuna en Quint waren in de ochtend ontzettend moe en daardoor ook chagrijnig en ik werd er ook niet meer zo blij van.

eigen grote bed tweelingWe namen het besluit om de dame en heer uit elkaar te gaan halen, Yuna zou op de kamer blijven en Quint ging naar zolder om samen met z’n grote broer een kamer te delen. Best spannend, want hoe zouden ze dat vinden, zouden ze elkaar stiekem op gaan zoeken, zouden ze huilen? Zou het met de twee jongens samen wel goed gaan, zouden onze avonden beter worden? Veel vragen waar we van tevoren het antwoord niet op wisten, maar wat zijn we achteraf blij dat we deze stap hebben genomen!! Nu gaan er rond half acht drie kinderen naar bed die binnen tien minuten alle drie helemaal in een diepe slaap zijn. Onze avonden zijn weer echt Onze avonden en er is nog geen traan gelaten omdat ze niet meer samen zijn. Natuurlijk vinden ze het nog steeds gek af en toe en Yuna wil graag bij haar broers boven zijn, maar ze lijken het geaccepteerd te hebben en dat is het belangrijkste!jongenskamer samen slapen

Getagd met , , , ,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*